Φλεγμονή των αρθρώσεων

Υποφέρετε από ασθένεια ουρικής αρθρίτιδας;

Ορισμός της ουρικής αρθρίτιδας

Η ουρική αρθρίτιδα είναι μια διαταραχή κατά την οποία εναποτίθενται κρύσταλλοι ουρικού οξέος στις αρθρώσεις ως αποτέλεσμα των υψηλών συγκεντρώσεων ουρικού οξέος στο αίμα (υπερουριχαιμία). Οι συσσωρεύσεις κρυστάλλων προκαλούν εξάρσεις (κρίσεις) επώδυνης φλεγμονής μέσα και γύρω από τις αρθρώσεις.
Η συσσώρευση κρυστάλλων ουρικού οξέος μπορεί κατά διαστήματα να προκαλέσει έντονο πόνο και φλεγμονή σε αρθρώσεις ή ιστούς.

Διαχείριση ουρικής αρθρίτιδας

Χορηγούνται φάρμακα για την ανακούφιση από τη φλεγμονή και τον πόνο που προκαλούν οι εξάρσεις και χρησιμοποιούνται διαφορετικά φάρμακα (που συνήθως λαμβάνονται εφ' όρου ζωής) για τη μείωση των συγκεντρώσεων ουρικού οξέος στο αίμα, τα οποία, με την πάροδο του χρόνου, μειώνουν τις εναποθέσεις ουρικού οξέος και αποτρέπουν την επανεμφάνιση των εξάρσεων.

Φυσικό συμπλήρωμα ουρικής αρθρίτιδας

Η ουρική αρθρίτιδα είναι πιο συχνή στους άνδρες απ' ό,τι στις γυναίκες. Συνήθως εμφανίζεται σε άνδρες μέσης ηλικίας και σε γυναίκες μετά την εμμηνόπαυση. Είναι σπάνια σε νέους ανθρώπους, αλλά είναι συνήθως πιο σοβαρή σε όσους έχουν αναπτύξει τη νόσο πριν από την ηλικία των 30 ετών. Η ουρική αρθρίτιδα, η οποία προκαλείται από υψηλά επίπεδα ουρικού οξέος (υπερουριχαιμία), εμφανίζεται συχνά σε οικογένειες.

Τα επίπεδα ουρικού οξέος στο αίμα τείνουν να είναι υψηλά σε άτομα με μεταβολικό σύνδρομο. Το μεταβολικό σύνδρομο χαρακτηρίζεται από μεγάλη μέση (λόγω περίσσειας κοιλιακού λίπους), υψηλή αρτηριακή πίεση, αντίσταση στις επιδράσεις της ινσουλίνης (που ονομάζεται αντίσταση στην ινσουλίνη) ή υψηλά επίπεδα σακχάρου στο αίμα, καθώς και μη φυσιολογικές συγκεντρώσεις χοληστερόλης και άλλων λιπιδίων στο αίμα.

Η στεφανιαία νόσος και το μεταβολικό σύνδρομο είναι κοινά μεταξύ των ατόμων με ουρική αρθρίτιδα.

Θεραπεία ουρικής αρθρίτιδας: ΓΑΛΛΙΑ ΙΣΠΑΝΙΑ ΙΤΑΛΙΑ ΓΕΡΜΑΝΙΑ ΠΟΛΩΝΙΑ ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΑ ΣΟΥΗΔΙΑ ΟΛΛΑΝΔΙΑ

Αιτίες ουρικής αρθρίτιδας

Ουρικό οξύ, το οποίο είναι υποπροϊόν της διάσπασης των νουκλεϊκών οξέων (ριβονουκλεϊκό οξύ [RNA] και δεοξυριβονουκλεϊκό οξύ [DNA]) στα κύτταρα. Υπάρχει σε μικρές ποσότητες στο αίμα, επειδή ο οργανισμός διασπά συνεχώς κύτταρα και σχηματίζει νέα κύτταρα. Επιπλέον, ο οργανισμός μετατρέπει εύκολα ορισμένες ουσίες των τροφίμων, που ονομάζονται πουρίνες, σε ουρικό οξύ. Οι πουρίνες αποτελούν δομικά στοιχεία του RNA και του DNA. Το ουρικό οξύ απομακρύνεται από το αίμα κυρίως μέσω των νεφρών και του γαστρεντερικού σωλήνα.

Τα ασυνήθιστα αυξημένα επίπεδα ουρικού οξέος στο αίμα είναι αποτέλεσμα:

  • Μειωμένη αποβολή του ουρικού οξέος από τα νεφρά (η πιο κοινή αιτία) ή το γαστρεντερικό σύστημα.
  • υπερβολική κατανάλωση τροφίμων πλούσιων σε πουρίνη ή/και αλκοόλ (συνήθως ένας δευτερεύων παράγοντας)
  • παραγωγή περίσσειας ουρικού οξέος (σπάνια)

Συχνά, η συγκέντρωση του ουρικού οξέος στο αίμα γίνεται ασυνήθιστα υψηλή όταν τα νεφρά δεν μπορούν να το αποβάλουν επαρκώς μέσω των ούρων. Αυτή η αιτία καθορίζεται συνήθως από τα γονίδια του ατόμου. Η περίσσεια ουρικού οξέος στο αίμα μπορεί να οδηγήσει στο σχηματισμό και την εναπόθεση κρυστάλλων ουρικού οξέος στις αρθρώσεις. Οι καταστάσεις που μπορεί να επηρεάσουν την ικανότητα των νεφρών να απομακρύνουν το ουρικό οξύ περιλαμβάνουν επίσης:

  • Ορισμένοι τύποι νεφρικής νόσου
  • Ορισμένα φάρμακα
  • saturnism (δηλητηρίαση από μόλυβδο)

Η υπερβολική κατανάλωση τροφών πλούσιων σε πουρίνες (συκώτι, νεφρά, γαύρος, σπαράγγια, κονσομέ, ρέγκα, σάλτσες και σούπες κρέατος, μανιτάρια, μύδια, σαρδέλες και γλυκάδια) μπορεί να αυξήσει το επίπεδο του ουρικού οξέος στο αίμα. Ωστόσο, μια αυστηρή δίαιτα με χαμηλή περιεκτικότητα σε ουρία μειώνει το επίπεδο του ουρικού οξέος μόνο κατά ένα μικρό ποσοστό. Στο παρελθόν, όταν το κρέας και τα ψάρια ήταν σπάνια, η ουρική αρθρίτιδα θεωρούνταν ασθένεια των πλουσίων.

Ο συνδυασμός δίαιτας υψηλής περιεκτικότητας σε ουρία με αλκοόλ ή ειδικά με ποτά που περιέχουν σιρόπι καλαμποκιού υψηλής περιεκτικότητας σε φρουκτόζη μπορεί να επιδεινώσει τα προβλήματα, επειδή όλα αυτά τα ποτά μπορούν να αυξήσουν την παραγωγή ουρικού οξέος και να καταστήσουν πιο δύσκολη την αποβολή του μέσω των νεφρών.

Για άγνωστους λόγους, δεν αναπτύσσουν ουρική αρθρίτιδα όλα τα άτομα με ασυνήθιστα υψηλή συγκέντρωση ουρικού οξέος στο αίμα (υπερουριχαιμία). Ως εκ τούτου, η ουρική αρθρίτιδα δεν πρέπει να διαγιγνώσκεται μόνο με εξέταση αίματος.

Παράγοντες κινδύνου για την ανάπτυξη ουρικής αρθρίτιδας

  • Μπύρα (συμπεριλαμβανομένης της μη αλκοολούχου μπύρας) και οινοπνευματώδη ποτά
  • Τρόφιμα και ποτά που περιέχουν σιρόπι καλαμποκιού υψηλής φρουκτόζης
  • Ορισμένα τρόφιμα (ιδίως γαύρος, σπαράγγια, κονσομέ, ρέγκα, σάλτσες και ζωμοί κρέατος, μανιτάρια, μύδια, όλα τα εντόσθια, σαρδέλες και γλυκάδια- το κόκκινο κρέας, τα πουλερικά και τα ψάρια συμβάλλουν εν μέρει στις αυξημένες συγκεντρώσεις ουρικού οξέος).
  • Χαμηλή ημερήσια πρόσληψη γαλακτοκομικών προϊόντων
  • Ορισμένοι καρκίνοι και ασθένειες του αίματος (όπως λέμφωμα, λευχαιμία και αιμολυτική αναιμία)
    ορισμένα φάρμακα (όπως τα θειαζιδικά διουρητικά, η κυκλοσπορίνη, η πυραζιναμίδη, η αιθαμβουτόλη και το νικοτινικό οξύ)
  • Σατουρνισμός (δηλητηρίαση από μόλυβδο)
  • Παχυσαρκία
  • Ψωρίαση
  • Ακτινοθεραπεία
  • Χημειοθεραπεία
  • Χρόνια νεφρική νόσος
  • Ορισμένες σπάνιες ενζυμικές διαταραχές
  • Πείνα

Το ήξερες αυτό;

Στο παρελθόν, όταν το κρέας και τα ψάρια (τροφές πλούσιες σε πουρίνες) ήταν σπάνια και οι πλούσιοι γλεντούσαν με κρασί και μπύρα, η ουρική αρθρίτιδα θεωρούνταν ασθένεια που σχετιζόταν με τον πλούτο.
Τα υψηλά επίπεδα ουρικού οξέος στο αίμα οδηγούν συχνά σε υψηλά επίπεδα ουρικού οξέος στις αρθρώσεις. Η διαδικασία αυτή έχει ως αποτέλεσμα το σχηματισμό κρυστάλλων ουρικού οξέος στον ιστό των αρθρώσεων και στο ενδοαρθρικό υγρό (αρθρικό υγρό).

Η ουρική αρθρίτιδα προσβάλλει συχνότερα τις αρθρώσεις του ποδιού, ιδίως τη βάση του μεγάλου δακτύλου (το πρήξιμο, ο πόνος και η ερυθρότητα του μεγάλου δακτύλου ονομάζεται ποδάγρα). Ωστόσο, συχνά προσβάλλονται και άλλες περιοχές: ο αστράγαλος, το πέλμα, το γόνατο, ο καρπός και ο αγκώνας. Η ουρική αρθρίτιδα τείνει να προσβάλλει τις ψυχρότερες περιοχές του σώματος επειδή εκεί σχηματίζονται ευκολότερα κρύσταλλοι ουρικού οξέος απ' ό,τι στις θερμότερες περιοχές. Σπάνια, η ουρική αρθρίτιδα προσβάλλει αρθρώσεις στη θερμότερη, κεντρική περιοχή του σώματος, όπως αυτές της σπονδυλικής στήλης, των γοφών ή των ώμων.

Αιφνίδια, σοβαρή έξαρση της ουρικής αρθρίτιδας (οξεία ουρική αρθρίτιδα) μπορεί να εμφανιστεί χωρίς προειδοποίηση. Μπορεί να προκληθούν από

  • Τραυματισμός
  • Ασθένεια (όπως πνευμονία ή άλλη λοίμωξη)
  • Χειρουργική επέμβαση
  • Έναρξη θεραπείας με ορισμένα φάρμακα (όπως τα διουρητικά, η αλλοπουρινόλη, η φεβουξοστάτη, η προβενεσίδη και η νιτρογλυκερίνη, ιδίως η ενδοφλέβια νιτρογλυκερίνη, η οποία περιέχει αλκοόλη) που μπορεί να μεταβάλλουν απότομα τα επίπεδα ουρικού οξέος στο αίμα (αλλά συχνά τα φάρμακα αυτά είναι ιατρικά απαραίτητα)
  • Κατανάλωση μεγάλων ποσοτήτων αλκοόλ ή τροφίμων πλούσιων σε πουρίνη

Συμπτώματα ουρικής αρθρίτιδας

Συνήθως, κατά τη διάρκεια μιας έξαρσης, εμφανίζεται ξαφνικά έντονος πόνος σε μία ή περισσότερες αρθρώσεις, συχνά τη νύχτα. Ο νυχτερινός πόνος πιθανώς εμφανίζεται επειδή το υγρό που έχει συσσωρευτεί στην άρθρωση κατά τη διάρκεια της ημέρας εγκαταλείπει την άρθρωση πιο γρήγορα από το ουρικό οξύ όταν το άτομο είναι ξαπλωμένο, με αποτέλεσμα το ουρικό οξύ να συγκεντρώνεται και έτσι να σχηματίζει ευκολότερα κρυστάλλους. Ο πόνος επιδεινώνεται προοδευτικά και συχνά γίνεται ανυπόφορος, ιδίως όταν κινείται ή αγγίζεται η άρθρωση.

Η άρθρωση φλεγμαίνει, διογκώνεται και θερμαίνεται και το δέρμα πάνω από αυτήν γίνεται κοκκινωπό ή πορφυρό, σφιχτό και γυαλιστερό.

Άλλα συμπτώματα μιας έξαρσης είναι μερικές φορές

  • Πυρετός
  • Επιτάχυνση του καρδιακού ρυθμού (ταχυκαρδία)
  • Αίσθημα γενικής κακουχίας
  • Ανατριχίλες (πολύ σπάνια)

Τα πρώτα ξεσπάσματα επηρεάζουν συνήθως μόνο μία άρθρωση και διαρκούν το πολύ μία εβδομάδα.

Τα συμπτώματα σταδιακά εξαφανίζονται, η λειτουργία των αρθρώσεων αποκαθίσταται και δεν επανεμφανίζονται συμπτώματα μέχρι την επόμενη έξαρση. Ωστόσο, εάν η νόσος εξελίσσεται, οι ανεπεξέργαστες εξάρσεις διαρκούν περισσότερο, εμφανίζονται συχνότερα και επηρεάζουν πολλές αρθρώσεις. Χωρίς θεραπεία, οι επόμενες εξάρσεις μπορεί να διαρκέσουν έως και 3 εβδομάδες. Ένα άτομο με έξαρση που εμφανίζει πυρετό πάνω από 38,3° C (101° F), ρίγη ή οποιοδήποτε άλλο σοβαρό σύμπτωμα (π.χ. αδυναμία, εμετό, εξάνθημα ή οποιαδήποτε δυσκολία στην αναπνοή), ειδικά αν δεν υπάρχει εμπειρία από προηγούμενες εξάρσεις ή αν πρόκειται για την πρώτη έξαρση, θα πρέπει να καλέσει γιατρό ή να πάει σε τμήμα επειγόντων περιστατικών, καθώς τα συμπτώματα αυτά μπορεί επίσης να οφείλονται σε λοίμωξη των αρθρώσεων ή σε εντελώς διαφορετικό πρόβλημα.

Μετά από επανειλημμένα ξεσπάσματα, η ουρική αρθρίτιδα μπορεί να γίνει σοβαρή και χρόνια και να οδηγήσει σε παραμόρφωση των αρθρώσεων.

Με την πάροδο του χρόνου, η κινητικότητα των αρθρώσεων περιορίζεται προοδευτικά ως αποτέλεσμα της βλάβης που προκαλούν οι εναποθέσεις κρυστάλλων ουρικού οξέος στις αρθρώσεις και τους τένοντες.